Ξέρω τι κάνεις φέτος το καλοκαίρι…
Θεσσαλονίκη, 21/07/2010, 4:25μ.μ., 32°C (υπό σκιά)
Συνεπώς είναι ευνόητο ότι σκάει ο τζίτζικας. Και μέσα σε αυτό το κλίμα πρόσθεσε τα δίδυμα της γειτόνισσας (τα οποία φαντασιώνομαι να σφάζω ως άλλος Ηρώδης), τους γείτονες από δίπλα που σκοτώνονται νυχθημερόν, άλλους γείτονες που έχουν ντέρτια και καταλήγουν να ακούν τα πιο άθλια σκυλάδικα τις πιο ακατάλληλες ώρες και να μην ξεχάσω το μανάβη που με εκνευρίζει αφάνταστα γιατί όποτε πάω να ψωνίσω με κοιτάει με υποψία διότι έχω την αγενέστατη συνήθεια να διαλέγω τι θα πάρω. Αυτός ο τελεταίος είμαι σίγουρη ότι είναι ο γείτονας με τα σκυλάδικα, δε μου το βγάζει κανείς από το μυαλό.
Μέσα σε όλα αυτά πρέπει να ξεκινήσω διάβασμα για την εξεταστική του Σεπτέμβρη. Και ερωτώ. Ποιος άνθρωπος, έχων σώας τας φρένας, θα κάτσει να διαβάσει μέσα στο κατακαλόκαιρο αγγεία-νεύρα, θερμορύθμιση, την αρχιτεκτονική της μυικής ίνας, τους βόθρους (ω ναι!! είναι ύλη μαθήματος, και μάλιστα sos), και το σύνδρομο Prader-Willi; Κατα βάθος ξέρω ότι οι εργαζόμενοι στη σχολή μου (καθηγητές και διοικητικοί) είναι μετενσαρκώσεις αξιωματικών των SS και ιεροεξεταστών. Ίσως επίσης κάποιοι από αυτούς ήταν Βίκινγκς και έσφαζαν και βίαζαν αθώους, ή πάλι μπορεί να έριχναν χριστιανούς στα λιοντάρια. Η πλειονότητα των φοιτητών στη σχολή μου, έχουν βιώσει παρόμοιες τακτικές κατά τη διάρκεια εξεταστικών κυρίως. Έκανα εκτεταμένες έρευνες και κατέληξα στο γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία άλλη σχολή που να τελειώνει την εξεταστική του Ιούνη στα μέσα του Ιούλη και να ξεκινάει την εξεταστική του Σεπτέμβρη λίγο πριν το τέλος Αυγούστου. Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί οι φοιτητές ιατρικής παλιμπαιδίζουν, δεν έχουν ιδέα από προσωπική ζώη, τους βρίσκεις να κοιμούνται σε οποιοδήποτε μέρος και σε όλες τις στάσεις και κυρίως θεωρούν τρομερά ξεκαρδιστικά αστεία που θα έκαναν μόνο 5χρονα να γελάσουν. Δεν έχουν επαφή με τον κόσμο, είναι μονίμως αγκαλιά με ένα βιβλίο και νιώθουν το νοσοκομείο σαν το σπίτι τους.
Χαρακτηριστικό περιστατικό. Είμαι έξω από το γραφείο του καθηγητή στην κλινική της χειρουργικής. Έχουμε δώσει εξετάσεις (προφορικά, κάτι που ισούτε με 48ωρο αυτομαστίγωμα, στη συγκεκριμένη κλινική) και περιμένουμε τα αποτελέσματα. Στο γκρουπ μου είμαι εγώ και άλλοι 2 συμφοιτητές μου, μια κοπέλα και ένα αγόρι. Επειδή οι 2 καθηγητές που μας εξέτασαν αργούσαν αποφασίσαμε να παίξουμε τα μήλα στο διάδρομο. Φτιάξαμε μια μπάλα από σελίδες τετραδίου και την πετούσαμε σα χαζά από ‘δω κι από ‘κει. Έχω την αίσθηση πως αν ήξεραν οι άρρωστοι πως περνάμε τον ελεύθερο χρόνο μας, θα το σκέφτονταν πολύ πριν αρρωστήσουν. Κι αν αρρώσταιναν τελικά θα ανέβαιναν σε καμιά ταράτσα 12όροφου κτιρίου να πηδήξουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή. Btw. το μάθημα το πέρασα τελικά!
Όλα αυτά σκέφτομαι αυτές τις μέρες. Ονειρεύομαι γαλάζιες παραλίες (σα τη Χαλκιδική δεν έχει!!!), ξανθιά άμμο, παγωμένο φραπέ και ήλιο, αλλά εντωμεταξύ έχω κολλήσει στο σπίτι αγκαλιά με την υγιεινή στο Βυζάντιο. Πάλι καλά που βλέπω θάλασσα στο wallpaper.
