Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είμαι…

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι τόσο ικανοποιημένοι με τους εαυτούς τους και τόσο “μετά από ‘μένα το χάος”, που πραγματικά έχει κανείς την παρόρμηση ν’ αρπάξει ένα αλυσοπρίονο και να τους κάνει κομματάκια για να καταλήξουν τροφή για ψάρια. Δεν είναι κακό να έχει κανείς αυτοπεποίθηση και να αισθάνεται επιτυχία. Κάθε άλλο. Το να προσπαθούν όμως να τρίβουν στη μούρη του καθενός ακόμη και το ελαχιστότατο επίτευγμά τους καταντάει κουραστικό, ενοχλητικό και εγώ προσωπικά το βρίσκω επιπλέον και γλοιώδες. Πέρα από το γεγονός ότι υπάρχει καλή πιθανότητα να μη δίνω δεκάρα για το βραβείο που πήρε κάποιος στο διαγωνισμό χειροποίητης μηχανής κουρέματος αυγού. Έλεος. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι γουστάρει, όποτε το θέλει και με όποιον και όπως θέλει. Αλλά ας το κάνει κι ας το χαρεί μόνος του. Δεν έχουμε όλοι τα ίδια ενδιαφέροντα και γούστα. Από ‘δω και στο εξής θα κυκλοφορώ με εντομοαπωθητικό. Όποιος με ενοχλεί θα τον ψεκάζω! Εγώ εξηγήθηκα.

Οι φωτογραφίες παρακάτω δείχνουν αυτό που πραγματικά είμαστε. Για να ξεφουσκώνουν λίγο τα μυαλά.

There will always be one…

I didn’t mean it! (oh yes I did…)

Let me know if I offended you, I may want to do it again later on.

Μερικές από τις πιο συμπαθητικές προσβλητικές ή ειρωνικές εκφράσεις είναι οι παρακάτω (γιατί μία προσβολή είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα και αληθινή από ένα κομπλιμέντο…) :

“Why don’t you go and try and find some small animals to hurt. I know, find a poodle and punt it off the balcony.” ~A Good Year (movie)

“I won’t insult your intelligence by suggesting that you really believe what you just said.” ~William F. Buckley, Jr.

“If you can’t ignore an insult, top it; if you can’t top it, laugh it off; and if you can’t laugh it off, it’s probably deserved.” ~Russell Lynes

“Brains aren’t everything. In fact in your case they’re nothing.”

“Are you always this stupid or are you making a special effort today.”

“Don’t let you mind wander – it’s far too small to be let out on its own.”

“He always finds himself lost in thought – it’s an unfamiliar territory.”

“Calling you an idiot would be an insult to all the stupid people.”

“Your village just called. They’re missing an idiot.”

“Anybody who told you to be yourself simply couldn’t have given you worse advice…”

“I’m sorry, I’m a little busy. Can I ignore you later?”

“If you took an IQ test, the results would be negative.”

“He doesn’t know the meaning of the word “fear” – but then again he doesn’t know the meaning of most words.”

“I don’t know what makes you so dumb but it really works.”

“I don’t think you are a fool, but what’s my opinion compared to that of thousands of others.”

“If you’re afraid of loneliness, don’t marry.” ~Anton Chekhov

Και φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει ο λατρεμένος Oscar Wilde:

“Remember that the fool in the eyes of the gods and the fool in the eyes of man are very different”

“There is no sin except stupidity.”

“It is only the shallow people who require years to get rid of an emotion.”

“The Book of Life begins with a man and a woman in a garden. It ends with Revelations.”

“There’s nothing in the world like the devotion of a married woman. It’s a thing no married man knows anything about.”

“An idea that is not dangerous is unworthy of being called an idea at all.”

“Even a colour-sense is more important, in the development of the individual, than a sense of right and wrong.”

“How well you talk! Really I feel quite drowsy. It is just like being in church.”

“Sins of the flesh are nothing. They are maladies for physicians to cure, if they should be cured. Sins of the soul alone are shameful.”

“The only difference between the saint and the sinner is that every saint has a past, and every sinner has a future.”

“The world is a stage, but the play is badly cast.”

“We cannot go back to the saint. There is far more to be learned from the sinner.”

“When people agree with me I always feel that I must be wrong.”

Συμβουλή: Never insult anyone by accident.

Πράγματα που μου σπάνε τα νεύρα

Να μου μιλάνε μόλις έχω ξυπνήσει. Όχι αγαπητέ/τή μου, δεν είναι καλημέρα, είναι κακή, στραβή κι ανάποδη μέχρι να αποφασίσω κάτι διαφορετικό. Απομακρύνσου τώρα…

Να μην έχω γάλα για τον καφέ. Σεληνιάζομαι σχεδόν…

Να μπαίνω στο λεωφορείο (ειδικά καλοκαίρι) και να είναι τίγκα στις γιαγιάδες που μυρίζουν γεροντίλα και φαρμακίλα και να κάνουν και ώρες ατελείωτες να κατέβουν και ν’ ανέβουν στις στάσεις. Έλεος. Ας μη μιλήσω για τους άπλυτους…

Να είμαι στη στάση (με άλλα 9632 άτομα) και το λεωφορείο να κάνει πάνω από ώρα για να έρθει.

Να μου λένε πως τελειώνει μια ταινία ή βιβλίο ή οτιδήποτε σχετικό. Άμα ήθελα να ξέρω ρε φίλε μπορούσα να το μάθω κι από μόνη μου.

Η βρωμιά σε οποιαδήποτε μορφή της. Αν το σπίτι είναι ελάχιστα διαφορετικό από τα standar που έχω θέσει, τίποτε δεν μπορεί να πάει καλά και θα έχω νεύρα. Ακόμη κι αν το μόνο που έγινε είναι να πήρε κάποιος ένα ποτήρι για να πιεί νερό.

Η εξεταστική στη σχολή μου που κρατάει forever… Μόλις τελειώσεις του Ιούνη αρχίζεις την προετοιμασία για το Σεπτέμβρη.

Τα μαλλιά μου. Καθώς επίσης και το να ακουμπάνε άλλοι τα μαλλιά μου.

Τα τηλέφωνα. Ειδικά όταν πρόκειται για αυτούς που παίρνουν και σου λένε όλα τα βάσανα της άθλιας, μίζερης ζωής τους τις πιο ακατάλληλες ώρες. Βρείτε ψυχαναλυτή.

Οι κατίνες. Τα σχόλια είναι περιττά…

Να πεινάω και να αργεί να γίνει το φαγητό. Το βλέπω κάπως σαν κινέζικο μαρτύριο.

Οι ερωτευμένοι. Κυρίως στις περιπτώσεις που τριγυρνάνε χαρούμενοι και με το χαμόγελο ως το ινιακό οστό. Όχι, δεν είναι τέλειο το έτερον σας ήμιση ούτε κι εσείς. Στην πραγματικότητα είστε παντελώς βλαμμένοι.

Το άδειο ψυγείο. Σχεδόν με πιάνει κατάθλιψη…

Οι deliverαδες που σε κοιτάνε στραβά αν δεν τους αφήσεις pour boire. Γιατί ρε φίλε στα χρωστάω; Δεν σε πληρώνουν για τη δουλειά που κάνεις;

Να μην μπορώ να μείνω μόνη μου. Όχι άμα υπάρχει καλή παρέα δεν είναι όλα τέλεια όπου και να είσαι. Άμα είσαι μόνος σου και κάνεις ό,τι θέλεις όποια ώρα θέλεις είναι.

Η ζέστη αν δεν είμαι στη θάλασσα. Δεν αντέχεται με τίποτα, ειδικά όταν πρόκειται για εξεταστική Ιουνίου…

Οι ηλίθιοι. Και δυστυχώς ζουν ανάμεσα μας……

Μάλλον μου ξέφυγαν μερικά ακόμα πραγματάκια, αλλά δεν πειράζει, καλύτερα μη τα σκεφτώ και εκνευριστώ…

Che Fece… Il Gran Rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ’ όχι -το σωστό- εις όλην την ζωήν του.

[1901]

My name is Sei Shonagon

Υπακούμε ενστικτωδώς, όχι από την επιθυμία να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, αλλά από την ανάγκη να καταπνίξουμε το συναίσθημα, να φορέσουμε το ήρεμο προσωπείο που δεν ενοχλεί τους άλλους. Μαθαίνουμε αυτή την κόσμια συμπεριφορά εξ απαλών ονύχων, ακολουθώντας το παράδειγμα των άλλων και υπακούοντας στις χιλιάδες άλλες μορφές πολιτισμικής όσμωσης που τελικά μας διαμορφώνουν.[...]
Τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις προσεκτικά δομημένες βεβαιότητές μας, πίσω από τους πεντακάθαρους δρόμους μας, το δημόσιο προσωπείο της ομαλής, αμοιβαίας συνεργασίας; Δε θα το βρεις προσπαθώντας να διαβάσεις τα πρόσωπα με τις γρήγορες, κλεφτές ματιές που θεωρούνται αποδεκτές μεταξύ ξένων στο δρόμο. Πρέπει να κοιτάξεις τον άλλο στα μάτια, για να διαβάσεις τον πόνο ή τη δυστυχία του. Και δεν είθισται να κάνεις κάτι τέτοιο. Είναι η απόλυτη παραβίαση του πρωτοκόλλου.[...]
Πίσω από τη μάσκα της έλλειψης αισθημάτων κρύβονται η τρέλα και το πάθος και το αίμα – αρκετά ώστε να συναγωνιστούν κάθε αρχαίο μύθο.

Jan Blensdorf

Time…

Time passes in moments … moments which, rushing past define the path of a life just as surely as they lead towards its end. How rarely do we stop to examine that path, to see the reasons why all things happen, to consider whether the path we take in life is our own making or simply one into which we drift with eyes closed. But what if we could stop, pause to take stock of each precious moment before it passes? Might we then see the endless forks in the road that have shaped a life? And, seeing those choices, choose another path?

Η Χιονάτη μετά

Τρία χρόνια είχαν περάσει από τη μέρα που η Χιονάτη ήρθε στο παλάτι. Τώρα της φαίνοταν περισσότερο από αιώνας. Οι βαρετές εκδηλώσεις, οι ανούσιες συζυτήσεις, οι χοντρομπαλάδες αυλικοί και κυρίως ο αδιάφορος πρίγκιπας. Πως είχε γίνει τόσο μαμούχαλος; Είναι γενετικό χαρακτηριστικό αυτών που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον και καμιά ασχολία; Τον κοιτούσε τώρα, καθώς είχαν τελειώσει το δείπνο και έπιναν τον καφέ τους στην αυλή του παλατιού. Πως ήταν δυνατόν να είχε κάνει τόσο λάθος; Και τότε το αποφάσισε, θα έφευγε από ‘κει.
Σηκώθηκε, ζήτησε συγνώμη και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της. Βρήκε μια μικρή βαλίτσα και άρχισε να τη γεμίζει με ό,τι θεωρούσε σημαντικό. Είχαν περάσει δύο ώρες και όλα ήταν έτοιμα. Τώρα το μόνο που έμενε ήταν να ανακοινώσει την απόφασή της. Αλλά πως;
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε ο πρίγκιπας. Βλέποντας τι συμβαίνει ένιωσε μια ενόχληση στο στομάχι, αλλά προτίμησε να την χρεώσει στο γουρουνόπουλο που κατασπάραξε νωρίτερα στο δείπνο.
“Τι κάνεις εκεί;”, γαύγισε απότομα στη Χιονάτη.
Αυτή δε χρειαζόταν να σκεφτεί περισσότερο, ήξερε αμέσως τι να πει και πως.
“Φεύγω.”
“Φεύγεις; Τι εννοείς φεύγεις; Δεν υπάρχει ταξίδι ή άλλης μορφής μετακίνηση στο βασιλικό πρόγραμμα. Δεν μπορείς να πας πουθενα, έχουμε κανόνες εδώ.”
“Να τους χαίρεστε. Εγώ φεύγω. Αφήνω και τους κανόνες σας, και το παλάτι σας, και τα γκλαμουράτα πάρτι χωρίς ουσία, και κυρίως, εσένα!”
Ο πρίγκιπας δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Ήταν σίγουρος ότι τα έκανε όλα σωστά. Ακολουθούσε το πρωτόκολλο, ήταν ευγενής, δεν είχε απαιτήσεις, της προσέφερε όλα τα αγαθά που χρειαζόταν, δεν έκανε τίποτα κακό. Από την άλλη, δεν έκανε και τίποτα καλό. Στην πραγματικότητα, δεν έκανε τίποτα. Περιφερόταν με άλλους όμοιους του, αδιάφορους και κενούς και συνέχιζε μια οικογενειακή παράδοση πολλών χρόνων. Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, αναπτύσσεσαι, παντρεύεσαι, κάνεις οικογένεια και της μαθαίνεις ότι πρέπει να κάνει κι αυτή τα ίδια. Και ο κύκλος συνεχίζεται. Για αυτούς τους ανθρώπους ήταν μεγάλο κατόρθωμα το ότι είχαν γεννηθεί προνομιούχοι και οποιαδήποτε επιπλέον επιδίωξη ήταν απλώς άχρηστη. Τι παραπάνω να θελήσει κανείς από το να είναι ισχυρός και πλούσιος; Όλα τα υπόλοιπα είναι ανοησίες. Όλα αυτά σκεφτόταν η Χιονάτη όταν ο Μενέλαος (ακόμα και το όνομά του φώναζε απόρριψη), την πλησίασε και της μίλησε.
“Δε μπορείς να φύγεις, δε μπορείς να μ’αφήσεις. Σ’έκανα πριγκίπισσα! Τι μπορεί να θέλεις παραπάνω;” Ήταν σχεδόν άρρωστος στην ιδέα ότι αυτό μπορούσε να μην είναι αρκετό για κάποιον.
Η Χιονάτη εξοργισμένη, άρπαξε το στέμμα πάνω από τα ξανθά της μαλλιά και το πέταξε κατευθείαν στα πόδια του Μενάλαου.
“Πάρε το στέμμα σου και βάλτο εκεί που ξέρεις! Ξενέρωτε ηλίθιε που νομίζεις ότι ένας τίτλος που ούτε καν κέρδισες είναι αρκετός.” Και χωρίς να τον κοιτάξει πήρε τη βαλίτσα της και βγήκε από το δωμάτιο.
Ο Μενέλαος έμεινε εκεί, κοιτώντας εμβρόντητος το στέμμα στα πόδια του και μην πιστεύοντας τι είχε συμβεί. Όλος ο κόσμος του είχε γυρίσει ανάποδα. Πως ήταν δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Καμιά γυναίκα στο παλάτι δεν είχε φερθεί ποτέ με αυτό τον τρόπο. Ήταν περισσότερο από ικανοποιημένες με όσα τους είχαν προσφερθεί. Τι ήταν αυτό που χρειαζόταν η Χιονάτη; Μπορούσε να της αγοράσει τα πάντα. Γιατί δεν το ζήτησε;
Ο φτωχός, σκεφτόταν η Χιονάτη καθώς περνούσε την έξοδο του παλατιού. Ποτέ δε θα καταλάβει ότι όσα λεφτά και να έχει κανείς, αν είναι γεννημένος ηλίθιος τίποτα δεν τον σώζει. Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα από τα ακριβά κοσμήματα, τα πλούσια γεύματα, τα ακριβά πάρτι και τα υποκριτικά χαμόγελα. Συνέχισε να ξεμακραίνει από το παλάτι, νιώθοντας πιο ανάλαφρη με κάθε βήμα. Τα ξανθά μαλλιά της ανέμιζαν με τον ελαφρύ αέρα και η μυρωδιά του δάσους γέμιζε το σώμα της.
Ήταν ελεύθερη…

Η Λόγια Καλόγρια

Αφότου συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την ικανότητα του σκέπτεσθαι, η κλίση μου προς τη μάθηση υπήρξε τόσο έντονη και ισχυρή που ούτε οι επιπλήξεις των άλλων, ούτε οι δικοί μου στοχασμοί δε στάθηκαν ικανά να με παρεμποδίσουν από το να ακολουθήσω αυτή τη φυσική κλίση που μου έδωσε ο Θεός. Μονάχα Εκείνος γνωρίζει το γιατί. Και Εκείνος ξέρει πόσο τον ικέτευσα να μου πάρει το φως της νόησης, αφήνοντας μου μονάχα όση χρειάζεται για να ακολουθήσω το νόμο Του, γιατί σύμφωνα με ορισμένους ανθρώπους, οτιδήποτε άλλο είναι υπερβολή για μια γυναίκα. Μερικοί άλλοι, μάλιστα, διατείνονται ότι είναι και επιβλαβές.

Juana Ines de la Cruz

(1691, απάντηση στον επίσκοπο της Πουέμπλα ο οποίος την είχε κατηγορήσει για το λόγιο έργο της ως ανάρμοστο για το φύλο της)

What Lies In The Shadow Of The Statue…

Και άρχισε πάλι!!! Η σειρά που όλοι παρακολουθούμε με αγωνία, όμως κανείς δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Κι αν έχω κάψει εγκεφαλικά κύτταρα προσπαθώντας να εξηγήσω τα μυστήρια του Lost!

Όλα είχαν σταματήσει στη βόμβα. Έγινε έκρηξη ή όχι, ποιοι πέθαναν και ποιοι την έβγαλαν καθαρή, τελικά ο Ben σκότωσε τον Jacob και ποιος είναι πια αυτός ο Jacob; Και άλλα τόσα και περισσότερα αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία παρέμειναν έτσι ακριβώς: αναπάντητα. Γιατί το πρώτο επεισόδιο του Lost δεν είχε καμία μεγάλη αποκάλυψη. Ούτε και τα υπόλοιπα για να λέμε του στραβού το δίκιο. Είμαστε πίσω στο νησί, αυτό το νησί που κατά πως φαίνεται κάνει ό,τι θέλει και όποιου δε του αρέσει πρόβλημά του. Μόνο που τώρα βλέπουμε και μια παράλληλη πραγματικότητα να διαδραματίζεται πίσω στο L.A., μια πραγματικότητα που είναι τελείως διαφορετική από αυτά που ξέραμε (όσα ξέραμε έστω) και που δείχνει πως θα ήταν τα πράγματα αν το αεροπλάνο δεν έπεφτε εξαρχής στη νησί. Δε μας έφτανε που δεν καταλαβαίναμε τίποτα ως τώρα, έχουμε και επιπλέον να προβληματιστούμε για το ποιος είναι ο γιος του Jack και συνεπώς ποια η γυναίκα του, γιατί ο Locke ετοιμάζεται να παντρευτεί την Helen αφού τον είχε παρατήσει και πως γίνεται να θέλει τον πατέρα του στο γάμο, τι συμβαίνει με τον Charlie, γιατί ο Desmond ήταν στο αεροπλάνο όταν θα έπρεπε να είναι στο νησί όπου ξέχασε να πατήσει το κουμπί. Όσο για τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο νησί, ούτε για αστείο δε βγαίνει άκρη. Αν δούλεψε η βόμβα όπως είπε η μισοπεθαμένη Juliet γιατί ο σταθμός Swan ήταν χτισμένος και ποιον θα καλέσει για καφέ όπως έλεγε ξεψυχόντας στο Sawyer, ποιοι είναι οι άλλοι others (πόσοι είναι πάνω σ’ αυτό το νησί επιτέλους;), από που ξεφύτρωσε ο φάρος που έστειλε ο Jacob τον Hugo και τον Jack, ποια είναι η Ilana και γιατί βοηθάει τον Jacob, ποιος είναι ο Jacob, τι συμβαίνει με τον Sayid και επίσης με την Claire που ξαφνικά εμφανίστηκε απο το πουθενά, τι θα γίνει με τον Ben που είναι από τους καλύτερους χαρακτήρες, τι διαφορές έχουν μεταξύ τους ο Jacob και ο MIB (Blocke= black Locke) και έχουν ανακατέψει τον μισό πλανήτη στα προβλήματά τους. Και ποιος είναι επιτέλους αυτός ο Jacob;;;

Ok, πρέπει να σταματήσω γιατί αν συνεχίσω θα γράφω για ώρες. Είναι σχεδόν απίστευτο ότι μια σειρά έχει προκαλέσει τόσο ενδιαφέρον και τόσες συζητήσεις σχεδόν παντού. Πάντως το μόνο που εύχομαι είναι να μη μας ξενερώσουν στο τέλος.