Η Χιονάτη μετά

Τρία χρόνια είχαν περάσει από τη μέρα που η Χιονάτη ήρθε στο παλάτι. Τώρα της φαίνοταν περισσότερο από αιώνας. Οι βαρετές εκδηλώσεις, οι ανούσιες συζυτήσεις, οι χοντρομπαλάδες αυλικοί και κυρίως ο αδιάφορος πρίγκιπας. Πως είχε γίνει τόσο μαμούχαλος; Είναι γενετικό χαρακτηριστικό αυτών που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον και καμιά ασχολία; Τον κοιτούσε τώρα, καθώς είχαν τελειώσει το δείπνο και έπιναν τον καφέ τους στην αυλή του παλατιού. Πως ήταν δυνατόν να είχε κάνει τόσο λάθος; Και τότε το αποφάσισε, θα έφευγε από ‘κει.
Σηκώθηκε, ζήτησε συγνώμη και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της. Βρήκε μια μικρή βαλίτσα και άρχισε να τη γεμίζει με ό,τι θεωρούσε σημαντικό. Είχαν περάσει δύο ώρες και όλα ήταν έτοιμα. Τώρα το μόνο που έμενε ήταν να ανακοινώσει την απόφασή της. Αλλά πως;
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε ο πρίγκιπας. Βλέποντας τι συμβαίνει ένιωσε μια ενόχληση στο στομάχι, αλλά προτίμησε να την χρεώσει στο γουρουνόπουλο που κατασπάραξε νωρίτερα στο δείπνο.
“Τι κάνεις εκεί;”, γαύγισε απότομα στη Χιονάτη.
Αυτή δε χρειαζόταν να σκεφτεί περισσότερο, ήξερε αμέσως τι να πει και πως.
“Φεύγω.”
“Φεύγεις; Τι εννοείς φεύγεις; Δεν υπάρχει ταξίδι ή άλλης μορφής μετακίνηση στο βασιλικό πρόγραμμα. Δεν μπορείς να πας πουθενα, έχουμε κανόνες εδώ.”
“Να τους χαίρεστε. Εγώ φεύγω. Αφήνω και τους κανόνες σας, και το παλάτι σας, και τα γκλαμουράτα πάρτι χωρίς ουσία, και κυρίως, εσένα!”
Ο πρίγκιπας δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Ήταν σίγουρος ότι τα έκανε όλα σωστά. Ακολουθούσε το πρωτόκολλο, ήταν ευγενής, δεν είχε απαιτήσεις, της προσέφερε όλα τα αγαθά που χρειαζόταν, δεν έκανε τίποτα κακό. Από την άλλη, δεν έκανε και τίποτα καλό. Στην πραγματικότητα, δεν έκανε τίποτα. Περιφερόταν με άλλους όμοιους του, αδιάφορους και κενούς και συνέχιζε μια οικογενειακή παράδοση πολλών χρόνων. Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, αναπτύσσεσαι, παντρεύεσαι, κάνεις οικογένεια και της μαθαίνεις ότι πρέπει να κάνει κι αυτή τα ίδια. Και ο κύκλος συνεχίζεται. Για αυτούς τους ανθρώπους ήταν μεγάλο κατόρθωμα το ότι είχαν γεννηθεί προνομιούχοι και οποιαδήποτε επιπλέον επιδίωξη ήταν απλώς άχρηστη. Τι παραπάνω να θελήσει κανείς από το να είναι ισχυρός και πλούσιος; Όλα τα υπόλοιπα είναι ανοησίες. Όλα αυτά σκεφτόταν η Χιονάτη όταν ο Μενέλαος (ακόμα και το όνομά του φώναζε απόρριψη), την πλησίασε και της μίλησε.
“Δε μπορείς να φύγεις, δε μπορείς να μ’αφήσεις. Σ’έκανα πριγκίπισσα! Τι μπορεί να θέλεις παραπάνω;” Ήταν σχεδόν άρρωστος στην ιδέα ότι αυτό μπορούσε να μην είναι αρκετό για κάποιον.
Η Χιονάτη εξοργισμένη, άρπαξε το στέμμα πάνω από τα ξανθά της μαλλιά και το πέταξε κατευθείαν στα πόδια του Μενάλαου.
“Πάρε το στέμμα σου και βάλτο εκεί που ξέρεις! Ξενέρωτε ηλίθιε που νομίζεις ότι ένας τίτλος που ούτε καν κέρδισες είναι αρκετός.” Και χωρίς να τον κοιτάξει πήρε τη βαλίτσα της και βγήκε από το δωμάτιο.
Ο Μενέλαος έμεινε εκεί, κοιτώντας εμβρόντητος το στέμμα στα πόδια του και μην πιστεύοντας τι είχε συμβεί. Όλος ο κόσμος του είχε γυρίσει ανάποδα. Πως ήταν δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Καμιά γυναίκα στο παλάτι δεν είχε φερθεί ποτέ με αυτό τον τρόπο. Ήταν περισσότερο από ικανοποιημένες με όσα τους είχαν προσφερθεί. Τι ήταν αυτό που χρειαζόταν η Χιονάτη; Μπορούσε να της αγοράσει τα πάντα. Γιατί δεν το ζήτησε;
Ο φτωχός, σκεφτόταν η Χιονάτη καθώς περνούσε την έξοδο του παλατιού. Ποτέ δε θα καταλάβει ότι όσα λεφτά και να έχει κανείς, αν είναι γεννημένος ηλίθιος τίποτα δεν τον σώζει. Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα από τα ακριβά κοσμήματα, τα πλούσια γεύματα, τα ακριβά πάρτι και τα υποκριτικά χαμόγελα. Συνέχισε να ξεμακραίνει από το παλάτι, νιώθοντας πιο ανάλαφρη με κάθε βήμα. Τα ξανθά μαλλιά της ανέμιζαν με τον ελαφρύ αέρα και η μυρωδιά του δάσους γέμιζε το σώμα της.
Ήταν ελεύθερη…